Alternalive

Inspirerende blogs die passen bij het thema van Alternalive: natuurlijk gezond zijn, blijven of worden. Hoe creƫer je een gezonde leef en werkomgeving? Hoe realiseer je je eigen Blue Zone thuis of in je bedrijf? Alle middelen en mogelijkheden hebben we bij de hand; we hoeven alleen maar te leren ze toe te passen.
Hoe kom je goed uit een burn-out. En voor bedrijven antwoord op de vraag: hoe verlaag je het ziekteverzuim?

Leer wat bepaalde voeding met je doet. Begrijpen hoe je je lichaam weer in topconditie brengt. Leer wat vetverbranding doet ten opzichte vasn koolhydraatverbranding (ketonen en ketose).

Hoe kom je in je eigen kracht? Hoe kom je zo dicht mogelijk bij je eigen 'ik'. Hoe kan ik mijn talenten (her)ontdekken en toepassen. Hoe richt ik mijn leven in om te kunnen zijn wie ik ben en te doen wat ik leuk vindt? Hoe wordt ik zichtbaar en kan ik het maximale uit mijn talenten halen? Ja, ook financieel!

3 mannen op de bank

3 mannenAl een tijdje zie ik ze. Misschien was het 4 jaar geleden voor het eerst, maar zomaar al veel langer. Ik ben niet zo goed in tijd. Wat gisteren was, kan voor mij voelen als jaren geleden en wat heel lang geleden was als gisteren. 

Anyhow, 3 mannen op onze bank in de woonkamer. Elke dag zijn ze er, en dan weer eens een tijdje niet. Soms zit ik te praten of te denken of TV te kijken met de kinderen en ineens zitten ze er. Gewoon, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Maar ik ken ze niet hoor. Geen idee wie het zijn. Onuitgenodigd gaan ze gewoon zitten, op mijn bank.

Drie mannen. Het is best raar hoor, om iedere keer weer die drie mannen te zien zitten op mijn bank. De middelste valt het meest op. Hij is lang en dun, zit kaarsrecht met een akten tas op zijn schoot. Zijn handen gevouwen om de handvaten, als of er een grote schat in zit en hij er zorgvuldig voor waakt dat het van hem kan worden weggenomen. De man links van, tenminte als je het vanuit mijn positie bekijkt, is een stuk kleiner en ronder ook. Een grappig gezicht heeft hij, je wordt gewoon vrolijk als je naar hem kijkt. De man aan de andere kant, links als je het ziet vanuit de positie van de lange dunne man, die is wat afwezig. Een beetje onzichtbaar ook. Hij lijkt wat norser of in iedere geval wat minder op de voorgrond.

De lange, dunne man heeft Indiaanse trekken. De andere twee, ik weet het niet, zo goed kan ik het niet zien. Het zou gewoon Nederlands kunnen zijn, maar ook zoals de twee mannen op het door mij uitgekozen plaatje. Een beetje Mediteraan. Met pensioen zijn ze zeker alle drie. Ze hoeven niets meer. Enkel iedere keer weer op mijn bank zitten.

In het begin schrok ik van ze. Vroeg me af waarom ze waren gekomen. Vroeg me ook vaak af of ik wel echt iets zag, of dat het gewoon een droom of een fantasie was. Maar dan vroeg ik het aan Wim en die omschreef de mannen ongeveer het zelfde. Dus hij zag ze ook... 

Toch kwamen ze voor mij, of in iedere geval was er een reden dat ik ze steeds als eerste waarnam.

Drie mannen op mijn bank, ik begreep er niets van. Wat kwamen ze doen?

Soms verdwenen heel schielijk via de trap naar beneden (onze woonkamer is op de eerste verdieping). Soms ook bleven ze hangen op de laatste trede naar boven. Dan gingen ze dus niet zitten.

Dit proces heeft jaren geduurd. Vier zoals ik al schatte, maar het kan ook al veel langer zijn. Het maakt misschien niet zoveel uit.

Het was duidelijk dat ze aan het wachten waren, maar waarop? En waarom waren ze er soms wel en soms niet? 

Soms stelde ik een vraag. Zoals je ook zou vragen aan een gast die zomaar bij je aan tafel is gaan zitten. Iets in de trant van " wat kom je doen, wie zijn jullie". Maar ik raakter er ook aan gewend. Dus als ze er weer waren, dan zei ik alleen " daar heb je ze weer" en ik ging daarna gewoon weer verder met wat ik aan het doen was.

Tot misschien een half jaar geleden (kan dus ook langer of korter zijn, want tja tijd, ik heb er niets mee zoals je inmiddels weet).

Ik voelde me goed, had meer energie en ik verwelkomde ze toen ik ze weer op mijn bank zag zetten. "Wat leuk dat jullie er zijn, welkom".

En ineens veranderde er heel veel!

Het was alsof ze allemaal een lichtje in zich hadden dat aanging. Ineens voelde ik ook een verbinding met die drie mannen op de bank die ik nooit eerder had gevoeld. Nu ook, nu ik dit schrijf voel ik dat. Ze kwamen voor mij, ze wilden me iets vertellen, maar pas toen ik ze welkom heetten, kwamen ze in aktie.

En tja, ik leer dit al jaren aan mijn clienten, die zich bewust zijn van engelen of van entiteiten. "Je hoeft nooit bang te zijn voor de mensen die je komen bezoeken, je kunt ze weg sturen zovaak als jij dat wilt. Ze wachten op je totdat jij toestemming geeft dat ze contact met je mogen maken".

Tjee, dat weet ik al een jaar of 20!

Geen idee, waarom ik dit weten niet ook gewoon toepaste op deze drie bezoekers op de bank. Maar ja, nu had ik ze wel toegesproke en welkom geheten, dus het zal wel weer met de tijd te maken hebben... Het was nu kennelijk pas DE tijd om in gesprek te gaan met deze ongenode gasten op de bank.

Weer die tijd... 

Vanaf dat moment is heel veel gebeurd. Mijn waarnemend vermogen, mijn helderzien, helderhoren en helderweten is scherper geworden. Veel scherper!

En nu was het oke voor mij. Ik weet nog toen ik een jaar of 16-18 (o je weer die tijdsaanduiding) jaar was, dat ik het zo zat was om alles van mensen maar te zien, dat ik het heel bewust afsloot. Nou ja, heel bewust. Ik was het gewoon zat om precies te weten wanneer iemand kwam te overlijden. Of dat iemand keihard stond te liegen. Of dat er een babietje op komst was, terwijl de moeder in spe het nog niet wist. Er was een moment dat ik tegen mensen zei "geniet nog maar even van je partner, het duur niet zo lang meer". Dat zei ik trouwens best onbewust. Het glipte gewoon mijn mond uit. Maar toen ik later bedankjes kreeg van mensen wiens partner inderdaad waren overleden, dat ze het zo fijn hadden gevonden dat ik ze had gewaarschuwd, begon ik er wat kriebels over te krijgen. Waarom wist ik iets over het leven van anderen, dat zijzelf nog niet wisten?

Het rustte zwaar op mijn schouders! Ik voelde me verantwoordelijk, maar kon ik er wat aan doen? Kon ik het voorkomen? Het benauwde mij zo, dat ik plotsklaps besloot om niets meer te willen zien over of van anderen.

En nu komt alles terug. Nu, misschien wel 32 jaar na die beslissing het niet meer te willen, kwamen ze ineens met zijn 3-en op mijn bank zitten. Zeer geduldig wachtend op mijn toestemming.

Wat ben ik blij dat ze er zijn. Ze begeleiden me nu naar de weg die ik zocht. Of eigenlijk ze hebben alle innerlijke deuren geopend die gesloten waren. Die ik had afgekeurd.

Ze hebben me ook weer teruggebracht naar de verbinding met het hele universum. Het vertrouwen gegeven dat het Universum veel meer is dan de GOD die ik in de RK kerk ontmoette. Ik had niet zo'n hoge pet op van de manier waarop ze het in onze kerk beleden en had eigenlijk alle verbinding met GOD daardoor afgesloten. En dus ook met het Universum...

Ik hoef niet meer bang te zijn. Ik hoef niet meer alles te weten, het komt nu gewoon vaak tot mij. In de akten tas van de man in het midden zat de hele wereld. Onze prachtige wereld. Met alle bergen, meren en zeeeen. Met de bomen, de bossen, de planten en de bloemen. Toen de man zijn tas opende en begon uit te pakken bleef het maar stromen met alles wat deze wereld zo prachtig maakt. Het benam me soms mijn adem wat hij me allemaal liet zien. En het mooiste was, er waren geen grenzen, er waren geen landen, het was slechts die prachtige Aarde in al haar schoonheid.

Wim was bij mij, toen de man het begon uit te pakken en zijn opdracht werd zo helder voor hem. Helpen om de verstoringen in de natuur, in de bodem te helpen herstellen. Harmoniseren van alle energieen die disharmonisch waren geworden! En hoe meer we verbinding maakte met hem, hoe enthousiaster hij liet zien wat onze opdracht was. Hij bleef maar uitpakken uit dat kleine tasje dat voor mij van grote waarde bleek te zijn. Het gaf mij zo'n erkenning van hoe ik de Aarde altijd had gezien. Zonder grenzen, zonder verschillen, zonder angsten, volledig in balans. 

Het was alsof mijn ziel en ik weer tot elkaar kwamen. Elkaar weer de hand schudden. Weer blij met elkaar waren.

Wat had ik veel van mijzelf op slot gezet en hiermee ook met de verbindingen die mij zou hadden kunnen helpen een moeiteloze vorm van leven te hebben. Die mij ook gewoon voorbij het concept van gezondheid en ziekte hadden kunnen brengen, zonder al die strijd die ik misschien wel 50 jaar had gehad.

De drie mannen op de bank. Wat ben ik ze dankbaar! Ik ben weer terug bij mijzelf. Maar ik hoef het niet meer alleen te doen, ze zullen er altijd zijn om mij te helpen als ik het niet weet. Wat is het heerlijk om weer verbonden te zijn.

Healing - terug naar je natuurlijke staat van gezo...
HSP-er, tijd om op de SUCCESMODE van je ondernemin...

Related Posts

 

Comments

No comments made yet. Be the first to submit a comment
Already Registered? Login Here
Guest
zaterdag 21 september 2019
If you'd like to register, please fill in the username, password and name fields.